zaterdag 30/04/2016 Update door Paul

Vrijdag 29 april : klim naar kamp 1 (7000m)
Beetje grappig : kamp 1 ligt op een hoogte van de meeste laatste kampen bij andere 8000m toppen. In werkelijkheid is het voor ons ook wel ons derde kamp na het basiskamp maar het feit dat de nummering zoveel later begint zegt wel iets over de schaal van de Everest.
Om 9 uur vertrokken wij naar de voet van de Noordwand waar wij tegen 11 u aankwamen. Alex was toen al lang uit ons zicht verdwenen evenals Aparna en Rohul maar dat dan wel als wij achter ons keken. Op weg naar de Noordcol komt Kary Kobler ons nog wat gratis advies geven. Kary is een Zwitserse Everest legende ,16 keer op de top geloof ik (Paul weet wat van de hoogte :-), 5 x op de top van everest is ook al sterk!, Yak) en één van de grootste (luxueuse) expeditie organisatoren. Op zijn 62ste spat de gezondheid er nog wel van af. Hij vond dat wij te te zwaar geladen waren en dat wij bv onze ijsax en enkele toebehoren moesten beneden laten. Begrijpelijk vanuit een zuiver ‘klant-perspectief’ waarbij voor alles gezorgd wordt. Maar zonder haar materiaal had Sofie twee dagen eerder iemand in de problemen niet kunnen helpen en zonder mijn ijsax was ik vandaag mijn camera kwijt geweest.
Het is natuurlijk wel zo dat Sofie en ik alles zelf mee naar boven sleuren behalve de tent, gas en zuurstof. Dat is natuurlijk al een hele verlichting maar klanten van Kobler dragen niet veel meer mee dan een extra dagkleding en hun drank. 
De beklimming was al hetgeen je kan verwachten van ijs- en sneeuwwand met af en toe prachtige secties onder ‘seracs’ en tussen ijsspleten. Altijd steil en enkele stukken van 70-80 graden. Vrij veel hard ijs en weinig sneeuw. Sofie en ik waren in staat om een relatief goed ritme aan te houden. Dwz 5 tot 10 stappen om dan naar adem te happen. Wij liepen eigenlijk in het spoor van Kary Kobler en dienden niemand voor te laten. Tegen 14u40 waren wij boven. Tijdens de laatste 100m klimmen moesten wij al diep gaan. Grappig hoe je nog 5′ erover over de laatste meters tot de tent doet terwijl Alex je staat aan te moedigen. Hij was er liefst al om 12u ! Een beetje buitenaards, maar ik denk dat je dat wel moet zijn als je ambieert om zonder zuurstof de Everest te klimmen. Het was nog wachten tot 17u30 op Aparna en Rahul. Nog net op tijd om voor het donker de tent in te duiken en een beetje op te warmen. Met het halen van kamp 1 hebben ze wel veel karakter getoond.
Intussen had Sofie als beste lokale kokkin ijs gesmolten en instant soep opgedient. Verder dan 3 cups geraakte ik niet. De laatste erg spicy noodle soep moest ik elke hap wisselen met een zuurzoete beertje om de chilly te compenseren. Van een origineel menu gesproken. Aan onze geprepareerde menu’s geraakten wij niet door een gebrek aan eetlust.
Er wachten ons toen een ‘onvergetelijke’ nacht. De matrassen van Sofie en ik geraakten voortdurend in elkaar door de onregelmatige vloer van de tent. Verder vroor het dat het kraakte in de tent. Meestal draag ik bijna iets in mijn slaapzak. Nu volstonden 2 polars nauwelijks en handen uit de slaapzak betekende bevriezing van vingers. Sofie hoestte er op los en ik bleef maar draaien om een slaappositie te vinden. Het hielp ook niet dat de pipi-fles amper een uur na een eerste beurt al bevroren was. Probeer die maar voldoende te ontdooien voor een volgende beurt zonder je tentpartner wakker te maken. 
Zaterdag 30 april : kamp 1 terug naar ABC
Na een ‘verkwikkende’ nachtrust en na het verstrijken van de sneeuwbuien in de tent (alles was bevroren) wilden wij initieel enkele uren hoger klimmen maar aangezien er nog geen verdere trouwen gefixeerd zijn voorbij kamp 1 en de Chinezen niet wensen dat anderen hiernaan beginnen, zijn wij terug afgedaald. Het was nog even schrikken in kamp 1 toen wij een luide ‘Crack’ konden horen onder ons kamp voor wij vertrokken. De afdaling was een plezier met tal van rappels. Aangekomen op de vlakke gletsjer voelden wij ons toch al behoorlijk leeg. Misschien best dat wij niet hoger geklommen hebben vandaag.  
Het zal goed zijn om onze lichamen wat te laten rusten van de inspanningen op grote hoogte. Morgen dalen wij terug naar het basiskamp want er is slecht weer op komst. Onze tweede acclimatisatieperiode zit er dan op. Tijd om die hoest, die droge huid, geraspte tong en allerlie andere pijntjes even te laten genezen vooraleer wij terugkeren voor de volgende misschien wel finale fase.  
IMG_0824
IMG_0829
IMG_0832
IMG_0846
IMG_0848
IMG_0858
IMG_0882
IMG_0883
IMG_0890

Vrijdag 29/04/2016: ABC to Camp 1, 7010m

Korte update via Sat Phone: Sofie en Paul zijn toegekomen op C1, 7050meter, onder schitterende weersomstandigheden. Ze smelten sneeuw om te kunnen koken. Straks bekijken ze de condities hogerop voor morgen, want voorlopig zijn er nog geen fixed lines geinstalleerd boven de noordcol. Tot zondagmiddag blijft het weer stabiel en gaat de wind wat liggen. Volgende week wordt er een pak sneeuw voorspeld.

Y

donderdag 28/04/2016, a long day at ABC

Het is wachten op minder winderig weer. De komende 3 dagen gaan wij naar camp1, dan naar C2 maar onmiddellijk terug naar ABC en van ABC waarschijnlijk terug naar basiskamp. Na meer dan een week boven de 6250m gaan we terug “opwarmen”.

Everest houdt voorlopig zijn deuren dicht. De wind en de koude heeft iedereen er tot hier toe weerhouden om al koorden te fixeren boven kamp 1 (7100m) aan de Noordkant. Aan de zuidkant kan men (tijdelijk) niet voorbij kamp 2 (6500m) door een lawine komende van de Lhotse face.

De berg ziet er fantastisch uit maar ik geef toe dat met de huidige wind, elke zin om te klimmen ontbreekt. Zelden zo koud gehad. Zelden zo hard gedroomd van een niet-wapperende tent.

Hopelijk is het morgen echt beter. Vanavond lijkt het weer alvast kalmer.

De dag vooral doorgebracht met lezen en dagdromen. Niet bepaald inspirerend. Het is een beetje vechten tegen de verveling en tegen doemdenken. Dankzij Alex hebben wij met zijn drieën zoeven wel een film op een kleine Samsung tablet kunnen bekijken. Dat breekt even de routine.

Paul

——————

Ik heb vandaag de enveloppe open gemaakt van de trekkers.  Deze is gevuld met briefjes van hen om ons aan te moedigen in moeilijke tijden.

Vandaag was geen moeilijke tijd maar ik ga ze niet hogerop nemen en het wachten en de onzekerheid over het al of niet slagen van de expeditie weegt soms mentaal in op een mens.  Je kan niet geloven hoe ik geraakt werd van al die lieve woorden. Ze geven je vleugels en nemen die onzekerheden weg die langzaam en geniepig in je hoofd kruipen als je nieuws krijgt over de touwen die niet geplaatst zijn, chinezen (verantwoordelijk voor het plaatsen van de touwen ) die geen rekening houden met weersvoorspellingen ect

We zijn al een eindje weg ( 35 dagen) en we zijn nog maar net bezig met de acclimatisatie.  Ik heb thuis nog nooit zo gemist.  Dat gemis kruipt tussen je oren en het doet zo deugd om dan eens even contact te hebben met het thuisfront.

maar …..

Morgen is een spannende dag want we gaan hoger op , hell yeah !!! De zware rugzak zal pijnlijk zijn op die hoogte maar we doen het rustig aan.

Genieten is de boodschap :-) ik kijk er naar uit om weer een nieuw stukje te zien van die prachtige noordkant en het is weer een stap dichter naar de magische top. 8848meter, en niks minder!

Sofie

woensdag 27/04/2016 Acclimatisatie richting Noordcol

DSC06853
DSC06856
DSC06869
Voor sommigen is dit het ultieme doel met name een 7000 m top beklimmen. Voor ons is het een volgende stap in onze acclimatisatie
Een stap die door mij geen succes is geworden.  Een beetje in de steek gelaten door mijn materiaal vind ik. Op zich ging het klimmen tot crampon-point goed ondanks de harde wind maar al van bij het begin hadden mijn vingertoppen het koud. Ik droeg voor de 1ste kaar mijn normale goretex handschoenen maar die werken percies niet.  Mijn vorig paar heb ik thuis gelaten wegens slijtage maar deze zijn een ramp. Zelfs mijn dunne handschoenen zijn beter. Op CPP kon ik niet anders dan mijn wanten tijdelijk aan te doen om terug leven in mijn vingers te krijgen en mijn stijgijzers
te kunnen aandoen. Dat is mij nog nooit gebeurd op zo’n hoogte. Ook de combinatie dunne handschoenen en goretex gaf geen goed resultaat en intussen bleef de wind toenemen. Regelmatig stonden wij in spreidstand stil om niet van de berg afgeblazen te worden. Ik liep intussen een eind achter Alex die aan de voet van de noordwand was toegekomen. Persoonlijk begon ik sterk te twijfelen of een beklimming vandaag haalbaar was hoewel 6 personen op de wand hingen.
Toen Alex van aan de voet snel terugkeerde met de melding dat de wind gewoon te sterk was om veilig te zijn, ben ik met hem terug gekeerd.  Sofie en 2 sherpa’s liepen zo een 200m achter ons.  Sofie dacht dat het misschien maar tijdelijk was en ze heeft waarschijnlijk gelijk gekregen.  Ze is immers nog steeds onderweg terwijl ik al anderhalfuur terug in ABC ben.  Toen ik bij hen kwam bleek bovendien dat één van mijn zonnebrilglazen ontbrak. Weggeblazen… Ik vond al dat ik niet scherp zag, pech…
Ik zal voortaan alle beklimmingen met mijn gewone bril en skibril moeten doen. Had ik maar mijn zonnebril getapted zoals de vorige keren, ook al gaf dat belachelijke beelden.
DE handschoenenproblematiek zal ik op een andere manier moeten oplossen.
Al bij al dus een mislukte dag voor mij en hopelijk een zeer geslaagde voor sofie maar ik denk dat terugkeren voor mij de beste beslissing was gezien mijn vingers op dit moment nog steeds tintelen en gezien de ervaring van Alex… voor het zelfde geld had de wind nog verder kunnen toenemen. De weg naar de top is nog lang.
Sofie komt de eettent binnen om 15u na een 6 uur durend gevecht met de elementen. Ze is tot op een uur van camp 1 geraakt zo een 6850m.  Een schitterende prestatie en verdere acclimatisatie. Hoe hoger ze ging hoe minder wind al maar goed.  Om mijn moraal wat op te zwengelen, heeft ze vanavond de hesp aangeneden, smakelijk :-)
Paul
DSC06847
Vanmorgen had ik mijn zware klimschoenen in de rugzak gestoken en had dus wat meer tijd nodig op Crampon point om me “gletscher-klaar” te maken.  Paul, Neema (sherpa) en Alex waren reeds de gletscher op.  De wind was echt op ons aan het inbeuken en soms stond je op blanc ijs en was ik blij met een piolet in de handen :-).
Wanneer Paul, Neema en Alex me kruisen (ze keerden terug owv de wind) overleg ik met mijn sherpa en we gaan tot aan de voet van de route.
We kunnen aan een fixed line die uit de wind hangt omhoog klimmen en voor we het beseffen, ik althans,  zitten we al een heel eind hoger en is er minder wind.
We besluiten om te klimmen in functie van de wind, als hij toeneemt, dalen we af.  Het weer is echter schitterend, de zon glinsterend op het blanke ijs en het voelt zo zalig om te kunnen klimmen. Prachtige seracs, af toe een spleet oversteken en de route is zeer afwisselend.  Mijn sherpa heeft radiocontact met ABC en er wordt afgesproken dat we niet volledig tot C1 zullen klimmen om niet te laat terug te zijn.  We nemen foto’s, filmen en genieten 200% ondanks het fysieke afzien ( ter info ik had mijne hartslagmeter aan en gemiddeld 149 met een max van 158, Me Happy! ) Aangekomen aan een depo plaats ( 6850m ) houden we halt. We eten, drinken en aanschouwen het dal met ABC en dit zonder wind !  Iets later komt de broer van sherpa Dawa naar beneden en besluiten we mee naar beneden te gaan. Dat gaat heel snel tot we op een klimmer  stoten die helemaal verward is, niet meer weet hoe hij moet inbinden, valt, zijn crampon verliest en hulpeloos aan het touw bengelt.
Met 2 sherpa’s krijgen we hem tot aan de vlakke gletscher maar het was duidelijk dat deze man beter nog even acclimatiseert op lagere hoogte!
Ik ben zo blij met deze dag en ik zal morgen een verdiende rustdag nemen om daarna definitief door te klimmen naar C1 voor een nachtje op 7050m :-)
 Sofie
DSC06852

Facts and Figures…

13082576_1727955330778511_2861166986197531446_n

Quote van de week in onze keuken… wordt mantra van de volgende dagen op Mt Everest North…

Wat statistieken die de volgende weken worden herschreven:

In Augustus 2015 stond de teller op 7001 geregistreerde “Summits” van de Everest. Let wel: Deze 7001 “summits” werden bereikt door 4093 verschillende personen! Veel sherpa’s bereiken meermaals de top…

Hiervan zijn tevens 2580 summits geregistreerd aan de Tibetaanse Noord zijde.

193 summits werden gehaald zonder supplementaire zuurstof.

(gegevens van Alan Arnette’s website, Thx!)

Dit jaar hebben 289 klimmers aan de Zuidzijde hun “permit” voor de Mount Everest. De noordzijde telt een 100 tal klimmers dit jaar.

 

dinsdag 26/04/2016: BC to Crampon Point

P1040255
P1040244
P1040246
25 april om 7 u30 waren we onze tent al uit om nog eens een dikke 500 m te stijgen over de op en afgaande gletsjermorraine. In vogelvlucht nog zo een 13 km
Gelukkig was de wind veel kalmer en liepen we onder een stralende zon door een indrukwekkend landschap, beiden zijden van de morraine werden geflankeerd door gigantische  ijsschotsen. Totaal onbestaand in europa. Na 4 uur zagen wij ook voor het eerst de adembenemende noordwand van de everest.
Het laatste anderhalf uur vochten sofie en ik wel tegen de koude wind die pal op onze neus van de noordcol blies tot aan het geavanceerd basiskamp.
Het was een stevige dagtocht maar daarna mochten we veilig en wel in ons donskledij zitten.
Gisteren was het snachts -18 graden en vannacht doken we daar ongetwijfeld nog wel wat onder.
De noordcol ziet er veel indrukwekkender uit dan op tv beelden. Hij ligt dit jaar er blijkbaar ook moeilijker bij met verschillende onderbroken secties waaronder een sectie van 130 m zuiver ijs. 
Aparna kwam anderhalfuur later als ons aan en rahul 3 uur later.
Ik zat vandaag dikwijls met mijn gedachten bij Nathan die vandaag 13 is geworden.
Paul
Gisteren was een prachtige vermoeiende dag maar ook ééntje met veel emotie. 
Geluk dwing je af… we hebben er voor gezorgd dat we deze kans konden krijgen maar toch kan ik er niet omheen, wat voor een enorme gelukzak ik ben dat ik dit mag meemaken.  Enjoy every step; dat ga ik doen want het is hier zo onbeschrijfelijk mooi en ik ben zo benieuwd om elke
nieuwe etappe, elke nieuwe uitdaging die hierbij gepaard gaat; de hoogte, de route, het weer, de moeilijkheden, de koude, de gezondheid, de mentale weerbaarheid en het geduld.  Ik schrijf steeds weer op een papiertje neer hoe we het best kunnen acclimatiseren in functie van het weer en dan is het af te wachten hoe we de hoogte gaan verteren.
Eerste nacht op ABC 6320m goed geslapen maar zodra je iets doet , ben je onmiddellijk buiten adem, saturatie zit rond 80.
Dat belooft voor deze namiddag als we eens tot crampon point gaan wandelen :-) 
Ondertussen zijn de yak’s met al het gerief toegekomen, het ABC is dus voor 80% operationeel.
De zon valt wel vroeg weg, rond 16u, wat maakt dat de namiddag lang en koud is :-( en dat kaarten komt dan mijn oren uit…
Ik wil klimmen! Sta te popelen om die noorcol te beklimmen. Volgens sherpa’s een 4 uur vanaf Crampon Point.  Maar dat is voor morgen…
Sofie
met de Yak train naar ABC
P1040259
ABC op voorgond, rechts op de achtergrond de Noordcol 7010m, top everest is het kleine topje in het midden van de foto!
P1040262
De Noordcol, een wand van 400 steile hoogtemeters waarop het eerste hoogtekamp ligt.
P1040267

Ma 25/04/2016: update.

Sofie en Paul zijn net toegekomen in ABC, na een trip van 5u30 vanuit IC.

Straks volgt een mailtje van hen vanop 6400 meter.

en tussendoor zo even de lokale meteo…

At 7000 meter: clear and sunny, Temperature around -18°C, Chill factor -30°C because of moderate winds till 40-50 km/h. At the summit (8850m), T are as low as -30, chillfactor -50 and wind 60km/h.

Enjoy your day!

zondag 24/04/2006 IC, 5800m

Via Satelliettelefoon liet Sofie weten dat ze zijn toegekomen in IC, op 5800m. 3,5 uur werd er over gezet van BC naar IC: sterk!

De meteo klopt als een bus: open weer maar ijzige wind! Er zou vannacht mogelijks wat sneeuw vallen maar geen grote hoeveelheden.

De yaks met hun bagage volgen de trip mee naar ABC. Morgen bereiken ze dit ABC (Advanced Base Camp) op 6400meter… aan de voet van de Everest.

en ter info: ze klonken super enthousiast!

Y

zaterdag 23/04/2016 rustdag in BC

Voor het eerst een 6-tal uren geslapen zonder apne ?. Sofie heeft liefst 12 uren als een Doornroosje geslapen. Alles ok met de gezondheid dus. Net op tijd want morgen vertrekken wij in 2 stadia naar ons vooruitgeschoven basiskamp vlak voor de noordwand op zo’n 26 km van hier. Wij kijken ernaar uit hoewel de wind en de koude er snijdend zal zijn. Vandaag was de windsnelheid op de top van de Everest 150km per uur. De komende dagen blijft de wind aanhouden maar krijgen wij nauwelijks sneeuw aan de noordkant. Wij zullen wel zien hoe ver wij volgende week zullen geraken. Een minimum van 7.500m zou wel goed zijn om later met een gerust hart de hele klim tot de top te doen.
Sinds vandaag weten Sofie en ik ook van welke sherpa wij steun mogen verwachten. Dawa, 26 with an 8-year old son, is young and strong en stond reeds 1 keer op de top langs de zuidkant. Bovendien spreekt hij zeer goed Engels. Hij zal Sofie bijstaan. Mijn sherpa is Neema, 41, 2 kinderen. Hij stond liefst al 6 keer op de top waarvan 4 keer op de Noordkant. Ervaring zat dus. Hij spreekt echter alleen maar Nepali en Hindi. Vandaar dat hij met mij gematcht wordt. Ik hoorde reeds een Ierse expeditieleider die vroeger met hem gewerkt heeft, over Neema stoefen. Ik hou wel van die typische Sherpa bescheidenheid en stille dienstbaarheid die Neema rijk schijnt te zijn.
Onze 2 Indische klimmers Aparna en Rahul kunnen elk op 2 sherpa’s rekenen. Alex daartegen probeert het zonder.
Vandaag zijn wij samen met Aparna naar het Rong Pu klooster getrokken, de laatste menselijke vestiging op een goed uur van het basiskamp. Op en in de flanken van de bergen hebben de monniken een klooster gebouwd en uitgehouwen. Donkere holen vol met boterlampen, fresco’s en buddha beelden … maar als je buitenkomt een onovertrefbaar zicht op de Everest. Blijkbaar apprecieren ook de ‘bleu sheep’ de rust van het klooster. Een 3-tal van deze gemsachtige lieten zich tot op enkele meters benaderen.


Paul Hegge

P1040180

P1040181

P1040211

vrijdag 22/04/2016 update van 21/04 door Sofie

Netjes gewassen en zit nu in een bakoven van een eettent in BC.  Ik ben een beetje mijn dagboek aan het bijwerken, en ik moet toegeven dat ik nog geen één keer mijn dagboek heb opgenomen met camera…
Vandaag werd een eerste lading per yak weggebracht en zijn ook de sherpa’s vertrokken, ik weet niet goed of dat voor IC is of voor ABC.  Er is een tekort aan yaks (zeggen ze) en ze zijn heel duur :200 usd per yak per dag !
Overmorgen beginnen we eraan, de zenuwen komen stilletjes op gang maar ik heb er zin in om eindelijk eens te mogen klimmen, die crampons te mogen aandoen :-) en hopelijk verteer ik de hoogte goed.
 
Ik ben super benieuwd wat dit alles gaat geven op de berg…. ik voel me er klaar voor, heb nergens last van behalve de kleine steeds terugkomende kwaaltjes die te verwaarlozen zijn.
Eet goed, slaap goed, …
Het weer is super elke dag ! Ochtendzon met wat wind in de voormiddag en dan in namiddag komen de wolken, soms met veel wind, of soms met een beetje sneeuw.
Tegen de avond klaart het uit en is er een prachtige sterrenhemel.  Er staat altijd een wolkenpluim op de Everest… de jetstream die toppen momenteel onmogelijk maakt!
Miljaar, hij ziet er zo indrukwekkend uit ! Er ligt weinig sneeuw, dat zal het er niet gemakkelijker op maken. Benieuwd hoe lang dit weer gaat aanhouden.
Vandaag plan ik te bellen naar karl voor een eerste weather forcast om te zien wat we gaan krijgen tijdens de acclimatisatie.
Morgen zakken maken om mee te geven aan de yaks, dat wordt weer leuk rommelen en twijfelen wat mee te nemen….ik ben en blijf een weegschaal :-)
Momenteel is het BC volgelopen en heb ik al eens kennis gemaakt met de leiding van 7summitsclub, Een noord ier die al 6 keer everest getopt heeft en een nepaleese vrouw die ook al 6 keer everest heeft getopt, maar ik ken naam niet, maken deel uit van het team.
Er zijn ook redelijk wat teams die enkel voor de noordcol gaan, in totaal denk ik maar een 80 tal  klimmers voor everest zelf.
als de statistieken kloppen halen er misschien een dertigtal dit jaar de top langs deze zijde…
stay tuned en namaste!