woensdag 4/05/2016: Sofie vanuit BC

Ik lig in mijn tent na de middaglunch, de zon is verdwenen, de wind speelt met de tent en straks koelt het af, gaat het lichtjes sneeuwen. De dagen in basecamp zijn bijna elke keer hetzelfde. Hoe raar het ook klinkt, het is moeilijk je te ontspannen. Zoveel vragen en onzekerheden. Hoelang moeten we nog wachten, duurt dit te lang, dan verliezen we onze acclimatisatie. De beslissing ligt niet in onze handen. Het Chinees team dat instaat voor het plaatsen van de vaste touwen op de noordelijke route, zal een meeting houden 8 mei. Daar wordt beslist wie wanneer mag klimmen en dan is er nog het weer. Wanneer valt het beste venster dat ons een kans geeft op de top? Maanden van voorbereiding, training en organisatie gingen voorbij, weken van reizen, dagen van klimmen en nu, dagen van wachten. Geduld is zeer belangrijk, het aanvaarden van alle externe factoren waar je geen grip op hebt, en terzelfder tijd, klaar staan, mentaal en fysiek. Mijn lichaam rust geven en weer op kracht laten komen. Dit is expeditieklimmen; telkens weer de juiste balans vinden en klaar zijn om er voor te gaan, voor de laatste uitputtingsslag… Elke dag zie ik je staan, imposant en indrukwekkend. Ik verlang om op je flanken te klimmen en te ontdekken hoe het is om zo hoog op de wereld te staan. Nog enkele dagen geduld misschien enkele weken en dan is het zover. Ik neem al mijn ervaring mee, al mijn wilskracht, alle steun, alle liefde tot de hoogste top en terug. ☺️ wat heb ik geluk met een lieve man naast mijn zijde, mijn ouders en al mijn vrienden die me steunen! Dit is leven, dit is ontdekken en leren, genieten, geven en nemen. Sofie,